برگ بو

برگ بو یکی از زیباترین درختچه های فضای سبز است و برگ های چرمی همیشه سبز آن حتی در زمستان نیز باغچه را از یکنواختی نجات می دهد. این درختچه مدیرترانه ای زمستان های خیلی سخت را تاب نمی آورد و از قرارگیری در معرض بادهای گرم و خشک بیزار است. برگ بو را می توان به صورت پرچین تربیت کرد و یا با یک هرس برنامه ریزی شده آن را به شکل تک تنه با تاجی گرد و منظم در آورد. برگ های معطر این گیاه برای تهیه آب مرغ و آب گوشت کاربرد زیادی دارد و به سادگی بوی زهم گوشت را از میان می برد. هنگام استفاده از برگ بو آن را درسته داخل قابلمه بیندازید تا بعدا بتوانید آن را خارج سازید چون بافت سفت برگ های آن برای مصرف همراه غذا مناسبت ندارد. کمتر آفتی به برگ بو حمله می کند اما اگر گیاهتان دچار حمله شپشک ها شد می توانید در زمستان آن را با روغن باغبانی محلول پاشی کنید و در فصول گرمتر نیز شپشک ها را با یک سطح آب و مایع ظرفشویی و یک تکه پارچه بزدایید.

بهار:

گیاه برگ بو یکی از کم دردسر ترین گیاهان برای کاشت در باغ و باغچه است و در فصل بهار به مراقبت زیادی نیاز ندارد.

تابستان:

در صورت رویش شاخه های پررشد می توانید آن ها را با قیچی حذف کنید. توجه داشته باشید که هرس تابستانه برای محدود کردن رشد و هرس زمستانه برای تشویق گیاه به رشد کاربرد دارد.

پاییز:

برگ بو در پاییز و زمستان به مراقبت خاصی نیاز ندارد و در صورت حمله شپشک ها می توانید آن را در اواخر زمستان با روغن باغبانی محلول پاشی کنید.

بابونه

در هر نقطه از ایران مردم یک گونه خاص از گیاهان خانواده مینا را به عنوان گل بابونه می شناسند اما آنچه به صورت استاندارد به عنوان گیاه دارویی به کار می رود دو گونه بابونه آلمانی و بابونه باغی است. بابونه آلمانی گیاهی یکساله و مقاوم به سرما است که به ندرت بیش از ۳۰ سانتی متر رشد می کند و گل آذین های زرد رنگ و گرد آن با عطر پرتقال مانند خود برای آرامش اعصاب به کار می روند. در مقابل، گیاه بابونه باغی چندساله است و برگ و گل آن برای درمان برخی انواع میگرن کاربرد دارد. هر دو گیاه زیبایی خاص خود را دارند و می توان با بذر به سادگی آن ها را تکثیر کرد و به علاوه تعداد زیادی از حشرات گرده افشان را به باغچه جلب می کنند. بابونه آلمانی را می توان در آب داغ ریخت و به صورت دم نوش مصرف کرد و بابونه باغی نیز به صورت ادویه ای کاربرد دارد و همراه کره، آویشن و کمی فلفل سیاه می تواند به یک رومال مناسب برای نان و پنیر عصرانه تبدیل شود. دقت کنید که قبل از مصرف یکباره این گیاه، مقداری از آن را بیازمایید چون برخی افراد در برخورد با بابونه باغی، دچار التهاب مخاط می شوند.

بهار:

در نخستین روزهای بهاری می توان گیاه بابونه باغی را با بذر تکثیر کرد و یا اینکه آن را به صورت پرپر و گلدانی از گلفروشی ها خرید. در صورت کاشت از بذر باید بذرهای گیاه را با تراکم کم داخل سینی نشا یا گلدان کشت کرد و با لایه نازکی از خاک پوشاند. پس از رسیدن این گیاهان به اندازه ۴-۵ برگی می توان آن ها را در باغچه در محلی نیم سایه کاشت.

تابستان:

بوته های بابونه باغی در تابستان دچار رکود می شوند و در صورت ریختن گلبرگ ها می توان اندام هوایی را به طور کامل قطع کرد تا پس از آبیاری گیاه دوباره برگ دهد.

پاییز:

فصل کاشت بذر بابونه آلمانی پاییز است و قبل از شروع سرمای هوا باید بذرهای گیاه را روی ردیف یا داخل گلدان با تراکم کم کشت کرد. بذرهای این گیاه برای جوانه زنی به نور نیاز دارند و نباید در عمق خاک دفن شوند. جوانه زنی در هوای خنک با سرعت انجام می شود اما در فصل سرد گیاهان در رکود باقی می مانند.

زمستان:

در اواخر زمستان می توان بوته های بابونه باغی را از خاک بیرون آورد و پس از تقسیم، در محل جدید کشت کرد. بابونه آلمانی با فرا رسیدن نخستین روزهای گرم بهاری رشد می کند و پس از گلدهی می توان از گل آذین های زرد رنگ آن برای رسیدن به آرامش اعصاب در قالب یک دمنوش خوش طعم استفاده کرد.

ریحان

ریحان یکی از ساده ترین گیاهان دارویی-ادویه ای برای کاشت در باغچه است و تا زمانی که هوا گرم و آبیاری به موقع باشد می توان از این گیاه پرکاربرد در آشپزخانه استفاده کرد. علاوه بر ریحان سبز و بنفش معمول، می توان بذر ریحان یونانی خریداری کرد که برگ های ریز و شکلی درختچه مانند دارد و ریحان دارچینی نیز با طعم تند و تیز خود برای پخت پاستا و پیتزا کاربرد زیادی دارد. ریحان را می توان علاوه بر تازه خوری خشک کرد و یا همراه مغز گردو، فلفل و پنیر پارمزان به شکل پستو برای پخت پاستا فریز کرد. برگ های لطیف این گیاه مهم ترین بخش قابل استفاده آن است اما در صورت به گل رفتن می توان از گل آذین گیاه نیز به عنوان ادویه استفاده کرد. ریحان با وزش نخستین بادهای سرد پاییزی از پا در می آید اما با خشک یا فریز کردن می توان عطر این گیاه تابستانه را در فصول سرد نیز در آشپزخانه همراه داشت.

بهار:

به محض برطرف شدن خطر سرما می توان بذرهای ریحان رو روی ردیف هایی با فاصله ۲۰ سانتی متر بین ردیف و ۵ سانتی متر روی ردیف در عمق ۲ سانتیمتری خاک کشت کرد. گیاهچه های ریحان در نخستین روزهای زندگی خود به شدت در برابر خشکی حساسند و در این دوران مراقب آبیاری آن ها باشید. کاشت ردیف های جدید را هر دو هفته یکبار تکرار کنید تا ریحان کافی در طور فصل برای مصرف در آشپزخانه داشته باشید.

تابستان:

بوته های ریحان در تابستان رشد بسیار خوبی دارند و تا زمانی که آبیاری آن ها به موقع انجام شود می توان از موفقیت آن ها مطمئن بود. اجازه ندهید ریحان های تازه خوری به گل بروند اما در صورت بروز این رخداد از آن ها برای خشک کردن استفاده کنید.

پاییز:

آبیاری ریحان را در پاییز نیز ادامه دهید اما درست قبل از آمدن نخستین بادهای سرد، تمام محصول را یکجا چیده و در سایه خشک کنید تا در طی فصل سرد نیز بتوانید از عطر و طعم این گیاه بهره مند باشید.

گشنیز

گشنیز در کنار جعفری و شوید یکی از پرکاربرد ترین گیاهان ادویه ای در آشپزخانه است و اگر می خواهید به میزان مورد نیاز از این سبزی در اختیار داشته باشید باید چند ردیف از آن را در بهار و پاییز بکارید. برگ های لطیف گشنیز را می توان به صورت خام در سالاد یا برای تزیین غذا به کار برد و برخی خوراک ها همانند دمی گشنیز و کوکو سبزی از آن به عنوان عامل طعم دهنده اصلی یا ثانوی بهره می گیرند. بذرهای گشنیز هم طعم خاص خود را دارند و در تهیه برخی شیرینی ها و دسرها همانند حلوا می توان از آن ها استفاده کرد. برگ های پهن گشنیز طی دوره رشد رویشی گیاه ظاهر می شوند و ورود گیاه به فاز زایشی را می توان با پیدایش برگ های شوید مانند دریافت. تنوع رقم خاصی در مورد این گیاه در بازار بذر مشاهده نمی شود و بیشتر بذرهای موجود در بازار همان رقم سنتی و قابل اعتمادی هستند که از قدیم در ایران کشت و کار می شده است.

بهار:

اگر بذر گشنیز را اول فصل زودتر از موعد بکارید، گیاهان تا اواسط فصل به گل می روند و دیگر نمی توان از برگ آن ها استفاده کرد. به همین دلیل کاشت بذر گشنیز را تا اواخر بهار به تاخیر بیندازید و پس از زیر و رو کردن خاک و افزودن مقداری کود پوسیده، بذرها را با فاصله تقریبی ۵ سانتی متر از همدیگر، روی ردیف بکارید.

تابستان:

مراقب آبیاری گشنیزها باشید و نگذارید گرما و خشکی این فصل آن ها را اذیت کند. برای برداشت می توانید از هر بوته چند برگ جدا کنید و یا اینکه یکباره کل برگ یک بوته را با قیچی بچینید. برداشت مداوم برگ ها از به گل رفتن گیاه جلوگیری می کند.

پاییز:

در اوایل پاییز می توانید بار دیگر بذر گشنیز بکارید. این گروه جدید طی پاییز رشد می کنند و پس از تحمل سرمای زمستان، در بهار سال آینده به گل می روند.

شوید

باقلا پلو با گوشت یکی از محبوب ترین غذاها در میان ایرانیان است و البته طعم خوب این غذا بدون حضور شوید، معنا نخواهد داشت. شوید را می توان برای پخت کوکو نیز استفاده کرد و یکی از سریع ترین راه های پخت یک وعده آسان، مخلوط کردن شوید خرد شده با تخم مرغ و سرخ کردن آن در روغن داغ است. گل های چتری زرد رنگ شوید را می توان برای گل آرایی استفاده کرد و عطر بی نظیر آن برای طعم دادن به خیارشور یا انواع شورهای دیگر به جنبه های کاربردی گیاه می افزاید. از خویشاوندان شوید می توان به رازیانه اشاره کرد که گیاهی چندساله و بسیار بزرگ تر است و بذرهای آن را می توان برای معطر سازی بسیاری از غذاها و نوشیدنی ها به کار برد.

بهار:

بذرهای شوید را پس از گرم شدن هوا روی ردیف هایی به فاصله ۲۰ سانتی متر بکارید و بین هر بذر فاصله ای حدود ۳ سانتی متر باقی بگذارید تا بوته ها به خوبی رشد کنند. می توانید هر دو هفته یکبار ردیف جدیدی از بذر شوید بکارید تا همواره شوید تازه برای مصرف در آشپزخانه داشته باشید.

تابستان:

برداشت را آغاز کرده و در صورت نیاز، برگ های مازاد بر نیاز خود را جهت استفاده در پاییز و زمستان، خشک کنید. شوید در تابستان به گل می رود و می توانید گل آذین های گیاه را برای تهیه شور بچینید و یا اجازه دهید به بذر روند و از بذرهای معطر آن در آشپزی استفاده کنید.

مرزنگوش

مرزنگوش گیاه دارویی شناخته شده ای در بین باغبانان عادی نیست و با اینکه برخی از ما ممکن است نام آن را شنیده باشیم، به ندرت آن را در باغ و باغچه خود می کاریم. مرزنگوش گیاهی چندساله است که به خانواده نعنا تعلق دارد و برگ های معطر آن برای معطر کردن غذاهای گوشتی یا زدودن بوی زهم از آبگوشت و آب مرغ کاربرد دارد. این گیاه همچنین برای آرامش اعصاب مفید است و می توان همانند آویشن از آن یک دم نوش آرامش دهنده اعصاب و دستگاه گوارش تهیه کرد. مرزنگوش با بذر تکثیر می شود اما پس از بزرگ شدن بوته ها می توان به آسانی آن را با تقسیم بوته نیز تکثیر کرد. مرزنگوش ایرانی که در کوهستان های ایران به وفور دیده می شود عطری بسیار ملایم و گل های بنفش رنگ دارد که حشرات گرده افشان را به باغچه فرا می خوانند و در مقابل مرزنگوش یونانی با داشتن عطری تند و تیز در نهایت گل هایی به رنگ سفید می دهد.

زمستان:

بذرهای مرزنگوش برای جوانه زنی به دماهای پایین نیاز دارند و بهتر است قبل از سرد شدن هوا در زمستان کشت شوند. بذرها را در گلدان بکارید و با لایه نازکی از خاک بپوشانید و مراقب باشید طی فصل سرما خشک نشوند.

بهار:

بوته های مرزنگوش را پس از شاخ و برگ دادن در محل دائمی خود بکارید و بلافاصله آبیاری کنید. این گیاه به خاکی سبک و آفتاب کامل نیاز دارد و به همین دلیل در محل های خیس و سایه پس از مدت کوتاهی از بین می رود.

تابستان:

در اواخر بهار و اوایل تابستان گل های دسته ای بنفش یا سفید مرزنگوش روی بوته ها ظاهر می شوند و می توان آن ها را برای تهیه دمنوش یا کاربرد در آشپزی خشک کرد.

پاییز:

مرزنگوش در پاییز به مراقبت خاصی نیاز ندارد و پس از خشک شدن بوته ها، می توان آن ها را کمپوست کرد تا در بهار، جوانه های جدیدی که در قاعده گیاه می رویند، فضای کافی برای رشد داشته باشند.

نعنا

نعنا یکی از ساده ترین گیاهان برای کاشت در باغچه است و کافیست یک تکه از ساقه ریشه دار آن را از دورریز سبزی خوردن در باغچه بیندازید. ارقام متنوعی از نعنا در جهان یافت می شود اما در ایران نعنای معمولی، نعنای برگ پهن و نعنا فلفلی شناخته شده ترین هستند. بوته های نعنا طی فصل رویش خود ساقه هایی رونده تولید می کنند که پس از خزیدن روی خاک از محل هر بند خود ریشه تولید می کنند و به همین دلیل بهتر است محل کاشت نعنا را از زیستگاه سایر گیاهان خود جدا کنید. این کار را می توان با کاشتن ورق های پلاستیکی ضخیم در اطراف بوته های نعنا انجام داد و یا ساده تر از آن، گیاهان را در یک گلدان بزرگ با لبه های بلند کاشت و مجموعه را خاک باغچه قرار داد. بیشتر ارقام نعنا گل می دهند و این گل آذین های بنفش یا سفید را می توان برای معطر کردن ماست، پنیر و دوغ به کار برد. بیشتر گیاهان خانواده نعنا به خاک های سبک نیاز دارند اما نعنا و پونه برای رویش خاک های مرطوب و شرایط نیم سایه را ترجیح می دهند.

بهار:

برای افزودن نعنا به باغچه خود کافیست در یکی از روزهای سرد اول بهار، یک قطعه ساقه ریشه دار آن را از دورریز پاک کردن سبزی خوردن داخل خاک بکارید. با این حال امکان خرید بوته های نعنا از بازار گل و گیاه نیز وجود دارد و نعنا فلفلی را نیز از همین مراکز می توان خریداری کرد.

تابستان:

به محض بلند شدن ساقه های نعنا و رد کردن طول ۲۰ تا ۳۰ سانتی متر، آن ها را یچینید و در آشپزخانه به کار ببرید. اگر محصول شما از مصرف تازه خوری بیشتر است، آن را خشک کنید تا در ماه های سرد سال نیز بتوانید از طعم خنک نعنا بهره مند شوید.

پاییز:

اگر ساقه های رونده نعنا موجب از کنترل خارج شدن شده اند، آن ها را حذف کنید و برای داشتن یک برداشت دیگر تا زمان سرما، بوته ها را از ته بزنید. اگر پنجره ای پرنور دارید می توانید یک بوته نعنا را از خاک باغچه بیرون آورده و داخل گلدان بکارید تا طی زمستان نیز برگ تازه نعنا داشته باشید.

زمستان:

نعنا در زمستان به مراقبت خاصی نیاز ندارد و کافیست ساقه های خشک آن را حذف کنید تا گیاه در بهار رشد خوبی داشته باشد.

جعفری

جعفری را شاید بتوان پرکاربرد ترین گیاه معطر در آشپزخانه دانست و در باغچه نیز یکی از ساده ترین گیاهان برای کاشت به حساب می آید. جعفری گیاهی دوساله است که در سال اول ریشه ای قطور و در سال دوم گل و بذر تولید می کند اما اگر دائم برگ های آن را بچینید ممکن است بیش از دو سال نیز عمر کند. جعفری معمولی برگ هایی نرم و لطیف دارد و از زمان های قدیم در ایران کاشته می شده است اما اخیرا ارقامی با برگ های فرفری نیز وارد بازار شده که با وجود داشتن بافت سفت تر، عطر و طعم دلپذیری دارند و در باغچه نیز زیبا به نظر می رسند. اگر می خواهید بوته های جعفری بزرگ و سالمی داشته باشید، به فکر غنی سازی خاک باغچه با کود پوسیده باشید و محلی آفتابی به کاشت آن اختصاص دهید. مازاد محصول جعفری را می توان به سادگی خشک یا فریزری کرد و برای طبخ انواع و اقسام غذاها به کار برد.

بهار:

بذرهای جعفری را با فاصله تقریبی ۱۵ سانتی متر از همدیگر در عمق یک تا دو سانتی متری خاک بکارید و آبیاری کنید  تا سبز شوند. جوانه زنی بذر جعفری در هوای خنک بهاری اندکی کند است و اگر در هر محل دو تا ۳ بذر بکارید می توانید از رشد منظم آن ها اطمینان داشته باشید.

تابستان:

برداشت برگ های جعفری از تابستان آغاز می شود و می توان کل برگ های یک بوته را برداشت کرد و یا اینکه از هر بوته یکی دو برگ چید. در اواخر تابستان می توانید یک ردیف دیگر جعفری برای مصرف پاییزه نیز بکارید.

پاییز:

کشت دوم شما احتمالا به ثمر نشسته است اما اگر این اتفاق نیفتاده نگران نباشید. می توانید گیاهان جوان را با آخرین بارقه های آفتاب پاییزی زودرس کنید و برای این کار کافیست روی ردیف را با نایلون بپوشانید. در غیر اینصورت بوته ها را به حال خود بگذارید تا زمستان را پشت سر بگذارند و در بهار به عنوان محصول نوبرانه از آن ها استفاده کنید.

ترخون

باور اینکه گیاهی با عطر و طعم ترخون به خانواده مینا و آفتابگردان تعلق دارد اندکی دشوار است اما این گیاه در خانواده میناییان طبقه بندی می شود و با بسیاری گل های زینتی و سبزیجاتی مانند کاهو و آرتیشو خویشاوند است. ترخون گیاه زیبایی نیست و با پیر شدن بوته ها طی فصل رویشی کمتر کسی از آن به عنوان یک گیاه جذاب یاد می کند اما طعم خاص آن آنقدر مهم است که هر باغچه ای باید لااقل یکی دو بوته از آن را داشته باشد. تکثیر ترخون با تقسیم بوته انجام می شود و می توان در فصل رکود گیاه این کار را به سادگی انجام داد. زنگ ترخون مهم ترین دشمن آن محسوب می شود اما با کف بر کردن گیاه و آبیاری کامل می توان آن را به رشد مجدد با برگ های تازه و سالم تشویق کرد.

بهار:

با کنار زدن خاک اطراف بوته های ترخون می توان رشد سریع جوانه های سفیدرنگ آن را مشاهده کرد. این جوانه ها به محض کنار زدن خاک به رنگ سبز در می آیند و با رشد خود، ساقه هایی ترد و برگ هایی نرم ایجاد می کنند که برای مصرف تازه خوری ایده آل است.

تابستان:

ساقه های نرم ترخون در مجاورت گرمای هوا کم کم سخت می شوند و در این حالت بهتر است ساقه ها پس از چیده شدن برای خشک کردن مورد استفاده قرار گیرند.

پاییز:

اگر در اواخر تابستان گیاهتان دچار بیماری زنگ شده، آن را از ته بچینید و آبیاری کنیذ تا مجددا  رشد کند. ساقه های ترخون در فصل سرما خشک می شوند اما در فصل رویشی بعدی این چرخه از سر گرفته می شود و می توان بار دیگر آن را برای طعم دادن به کوفته و دلمه استفاده کرد.

رزماری

رزماری یکی از شناخته شده ترین گیاهان دارویی است و مدت زیادی است که به عنوان گیاه زینتی نیز در ایران کاشته می شود. رزماری نیز همانند مریم گلی، اسطوخودوس و آویشن طالب آب و هوای نسبتا خشک است و در خاک های خیس عملکرد ضعیفی دارد. بنابراین اگر می خواهید در کاشت آن موفق باشید، آفتابگیر ترین محل باغچه خود را به کاشت آن اختصاص دهید و قبل از انتقال، به خاک آن نقطه مقداری ماسه اضافه کنید. رزماری رشد درختچه ای دارد و پس از چند سال شاخه های چوبی قطوری تولید می کند که به آن منظره ای با ابهت می دهد. هنگام هرس دقت کنید که فقط سرشاخه های گیاه امکان رویش مجدد دارند و در صورت قطع کردن شاخه های چوبی، گیاه به ندرت دوباره رشد می کند. رزماری را می توان به صورت خشک یا تازه مصرف کرد و جزو معدود گیاهانی به حساب می آید که عطر قوی آن پس از مدت طولانی نگهداری نیز از میان نمی رود.

بهار:

بهترین راه تهیه رزماری، خرید آن از بازار گل و گیاه است و نهال های یک ساله آن با قیمت کمی فروخته می شوند. قبل از انتقال گیاه به باغچه آن را به خوبی آبیاری کنید و پس از مخلوط کردن مقداری ماسه جهت سبک سازی خاک، گیاه را به محل دائمی خود منتقل کنید. رزماری خود را در هفته های پیش رو به خوبی نگهداری کنید تا شوک حاصل از انتقال به باغچه را پشت سر بگذارد.

تابستان:

چیدن سرشاخه های رزماری برای کاربرد در آشپزخانه بهترین راه شکیل نگهداشتن آن به حساب می آید و بهتر است در یکی دو سال اول گیاه خود را هرس نکنید. در صورت مواجهه با ساقه های ضخیم و قوی سال جاری، می توانید آن ها را پس از مقداری چوبی شدن، برای تهیه قلمه به کار برید. قلمه های ۲۰ سانتی متری رزماری را در مخلوط استریل خاکبرگ و پرلیت فرو کرده و پس از قرار دادن در یک کیسه نایلونی بزرگ، در محلی دور از آفتاب مستقیم قرار دهید تا ریشه دار شوند.

پاییز:

رزماری در پاییز و زمستان به مراقبت کمی نیاز دارد و فقط باید مواظب بود باران های فصل سرد، پای گیاه را باتلاقی نکند.

مریم گلی

مریم گلی در ایران گیاه دارویی پرکاربردی نیست اما می توان از آن برای طعم دار کردن گوشت و مرغ بهره گرفت. این گیاه نیز همانند خویشاوندان خود رشدی درختچه ای دارد و با برگ های بیضوی شکل سبز-نقره ای و گل های بنفش و سفید، ظاهر زیبایی به باغچه به خصوص باغچه های احداث شده در مناطق خشک می دهد. مریم گلی را می توان با قلمه تکثیر کرد اما بذرهای گرد و سیاه رنگ آن جوانه زنی ساده ای دارند و با کاشتن آن ها در پاییز می توان از رویش موفقیت آمیزشان در بهار اطمینان داشت. رزماری برخلاف خویشاوندان خود مانند اسطوخودوس، آویشن و رزماری گیاهی پررشد است و در صورت کف بر کردن نیز از پس باززایی خود بر می آید بنابراین می توانید با خیال راحت آن را به شکل دلخواهتان تربیت کنید. در مصرف مریم گلی هنگام طبخ گوشت و مرغ زیاده روی نکنید چون همانند رزماری، عطری غالب و تند و تیز دارد.

بهار:

اگر در پاییز بذرهای مریم گلی را کاشته اید، هم اکنون وقت رسیدگی به گیاهچه های حاصل است. پس از رسیدن این گیاهان به مرحله ۴ برگی آن ها را به گلدان های مجزا منتقل کنید و ضمن مراقبت از بابت خشک نشدن خاک، اجازه دهید به گیاهانی کامل تبدیل شوند. نهال های حاصل را در پاییز به محل دائمیشان منتقل کنید و از انتقال در فصول گرم سال بپرهیزید.

تابستان:

ساقه های سال جاری مریم گلی طی تابستان خشبی می شوند و قبل از چوبی شدن کامل می توان از آن ها برای قلمه گیری استفاده کرد. قلمه های ۲۰ سانتی متری را در مخلوط استریل خاکبرگ و پرلیت ریشه دار کنید و مراقب باشید آفتاب تند آن ها را خشک نکند. اگر به فکر بذرگیری از گیاهان خود نیستید، ساقه های گلدهنده را قطع کنید تا انرژی گیاه صرف تولید برگ های بیشتر شود.

پاییز:

مراقبت از مریم گلی در فصول سرد به هرس جزئی و اطمینان از خیس نبودن پای گیاه محدود می شود.

اسطوخودوس

اسطوخودوس در کنار نعنافلفلی پرکاربرد ترین گیاه دارویی در صنایع آرایشی بهداشتی است و عطر آرامش بخش آن را می توان در بسیاری از فراورده های با کاربرد روزمره حس کرد. این گیاه نیز خاستگاه مدیترانه ای دارد و از خیسی و سرما بیزار است و به همین دلیل بهتر است در محلی آفتابگیر، شیبدار و با خاک سبک کشت شود. اسطوخودوس انواع گوناگونی دارد و نوع فضای سبز آن از قدیم در ایران کاشته می شده است اما نوع دیگری از آن به نام اسطوخودوس انگلیسی در حال ترویج است که با داشتن قامت کوتاه تر و گل های بنفش تیره از نوع قدیمی متمایز می شود. اسطوخودوس انگلیسی به دلیل پاکوتاه بودن برای کاشت در باغچه ها مناسب تر است و گل های زیبای آن علاوه بر جذب تعداد زیادی حشره گرده افشان، برای معطر سازی انواع شیرینی ها و کیک ها کاربرد دارند. می توان این گل های معطر را در کیسه های پارچه ای قرار داد و پس از پنهان کردن در بالش، شب ها خواب آرامی داشت و دم نوش اسطوخودوس نیز با داشتن خاصیت آرامبخشی، برای بهبود کیفیت خواب تاثیر مطلوبی دارد.

بهار:

پس از تهیه نهال اسطوخودوس از بازار گل و گیاه، آن را به خوبی آبیاری کرده و به فکر محل مطلوب کاشت آن در باغچه خود باشید. به خاک آفتابگیر ترین محل در باغچه مقداری ماسه اضافه کنید و گیاه را روی پشته ای با ارتفاع تقریبی ۱۵ سانتی متر بکارید و خوب آبیاری کنید. در هفته های اول مراقب باشید گیاهتان خشک نشود اما از طرف دیگر در آبیاری آن زیاده روی نکنید.

تابستان:

اسطوخودوس در اواسط تا اواخر بهار گل می دهد اما بسته به فصل ممکن است گلدهی تا تابستان نیز ادامه یابد. پس از اتمام گلدهی، ساقه های گل دهنده را همراه یکی دو برگ انتهایی قطع کنید و با آبیاری به گیاه فرصت رشد بیشتر و پرپشت شدن بدهید. دقت کنید که در صورت هرس تا شاخه های چوبی، گیاه به ندرت رشد دوباره خواهد داشت و به همین دلیل از هرس شدید این گیاه بپرهیزید. در صورت نیاز به تکثیر، ساقه های یکساله را قبل از چوبی شدن در مخلوط استریل خاکبرگ و پرلیت قلمه بزنید و در محلی نیم سایه و با پوشش پلاستیکی بگذارید تا ریشه دار شوند.

پاییز:

طی ماه های سرد سال مراقب باشید پای گیاه اسطوخودوس خیس نباشد و در صورت مشاهده خاک باتلاقی به سرعت به فکر دور کردن آب از ریشه های گیاه باشید.

آویشن

 درست برعکس رزماری، مریم گلی و اسطوخودوس که در آشپزخانه کاربرد محدودی دارند، آویشن یکی از شناخته شده ترین گیاهان دارویی است و بسیاری از ما تا کنون از مزایای آن بهره مند شده ایم. از طعم دلچسب آن هنگام آشپزی با گوشت قرمز گرفته تا تسکین سرفه در روزهای خاکستری زمستانی، آویشن جزو پرطرفدار ترین گیاهان معطر به حساب می آید و با کاشت آن در باغچه می توان از عطر و طعم آن در تمام طول سال لذت برد. در ایران گونه های متعددی از آویشن رشد می کند همانند آویشن تند و تیز دنایی و آویشن کرک آلود کوهپایه های البرز که عطر و بویی لیمویی دارد. تمام این گونه ها را می توان با موفقیت در خاک شنی کاشت اما طعم و عطر استاندارد و شناخته شده آویشن باغی است که آن را به بهترین نوع آویشن برای کشت در باغچه تبدیل می کند. آویشن نیز همانند خویشاوندان خود از خاک های سنگین خیس بیزار است و بهتر است در محلی آفتابگیر با خاک سبک کاشته شود. این گیاه را می توان با بذر، قلمه و خوابانیدن تکثیر کرد و بهتر است جهت کاربرد در آشپزخانه، فقط سرشاخه های آن چیده شود تا گیاه بتواند با رویش مجدد، سالم و سرحال باقی بماند.

بهار:

برای تکثیر آویشن از بذر کافیست بذرهای تازه آن با تراکم کم، به صورت سطحی در خاک گلدان کاشته شود. این بذرها در هوای خنک بهاری رشد سریعی دارند و پس از رسیدن طول ساقه ها به ۵ سانتی متر می توان آن ها را به صورت جداگانه در گلدان کاشت. پس از چند ماه رشد و توسعه ریشه، می توان آن ها را در پاییز به خاک گلدان منتقل کرد.

تابستان:

هوای گرم و آفتاب تند، بهترین دوست آویشن است اما در اوج گرما نباید اجازه پژمردگی به برگ های گیاه داد و بهتر است هفته ای یک یا دوبار به طور کامل آبیاری شود.

پاییز:

در فصل پاییز می توان سرشاخه های گیاه را هرس کرد و به عنوان ادویه در آشپزخانه به کار برد و از جمع نشدن آب در پای بوته ها طی فصل سرما اطمینان حاصل کرد.